Vele jaren was ik werkzaam in de sociale zekerheid, als arbeidsdeskundige en als conflictbemiddelaar.
Maar het uitvaartvak kwam gaandeweg op mijn pad.
Vanaf 1999 was ik in mijn vrije tijd betrokken bij het opknappen en opnieuw in gebruik nemen van begraafplaats "Het Stille Hofje", waar wij tegenover wonen. Gaandeweg ontstond er toen interesse voor alles wat er rond uitvaarten nodig is.
Begin 2007 was het Hofje klaar, en al gauw vonden er weer begrafenissen plaats. 
En toen duurde het niet lang voordat ik besloot tot omscholing en verandering van beroep.
Halverwege de uitvaartopleiding kwam er al een eerste uitvaartopdracht.
Mijn vorige werk was zinvol en daarom was ik er niet op uitgekeken.

Maar toch heb ik nog geen dag spijt gehad van mijn ommezwaai; dit werk hóórt bij me.

 

Vroeger realiseerde ik het me niet zo, maar in elke baan die ik voorheen uitvoerde had ik al te maken met mensen in verliessituaties. Verlies van werk, van inkomen, van status, van partner na een scheiding...

Wat dat betreft was mijn overstap eigenlijk wel logisch!