Columns
Onderstaande columns zijn in 2011 gepubliceerd in De Stadspers, een huis-aan-huisblad in de regio Den Dolder-De Bilt-Zeist.
“Moet je voor doodgaan betálen???”
Dit vroeg een 14-jarige kleindochter een paar weken na de crematie van haar opa stomverbaasd aan haar moeder. Want ik zou langskomen met de nota voor de uitvaart. Dat doe ik altijd persoonlijk, zodat ik eventueel nog wat kan toelichten als er vragen over zijn. Maar ook om nog eens na te praten, en te horen hoe het nu gaat met de nabestaanden.
Deze uitvaart was intiem en prachtig geweest. Dit meisje en haar zussen hadden zich op hun allermooist en met hoge hakken uitgedost, “want daar hield opa zo van”, en zij had nog één keer voor hem gezongen. Sommige passages verstikt door tranen, en met lange stiltes tussendoor waarin ze zich moest herpakken, maar vooral: ontroerend mooi.
Nee, voor doodgaan hoef je niet te betalen.
Maar ja, voor alles wat er daarna nog moet gebeuren om afscheid te nemen van de overledene en om zijn lichaam volgens de wettelijke eisen te “bezorgen” zoals dat heet, moet wel betaald worden…..
Veel mensen zijn bezorgd over de kosten die hun nabestaanden krijgen na hun dood. Hebben ze genoeg gespaard? Keert de verzekering straks wel genoeg uit? En wat kost het allemaal, je hoort er de wildste verhalen over….
Om maar meteen met de deur in huis te vallen: in de drie jaar dat ik dit vak nu uitoefen heb ik nota’s uitgeschreven van minimaal € 2400,00 en maximaal € 7150,00.
Het laagste bedrag was voor een crematie zonder afscheidsbijeenkomst, voor iemand die al jaren met niemand nog contact had. Hier ging het om vervoer van sterfplek naar rouwcentrum, verzorgen en opbaren in een kist tot de dag van de crematie, en vervoer naar het crematorium met een rouwauto.
Het hoogste bedrag was voor diezelfde dingen, plus: 130 rouwkaarten, een rouwadvertentie in het AD, een afscheidsbijeenkomst in een kerk, de kosten van een graf voor 20 jaar, begraafkosten, een condoléance-bijeenkomst in een plaatselijk restaurant, en 300 dankkaartenten.
Deze voorbeelden geven u alvast een idee waar u ongeveer voor komt te staan bij een sterfgeval.
Maar Uitvaartzorg Den Dolder kan voor u geheel vrijblijvend een individuele begroting maken op het huidige prijspeil. Dan bekijken we ook uw verzekering, als u die heeft, om te bepalen wat u er precies van mag verwachten.
Wilt u zo’n vrijblijvend gesprek? Neemt u dan contact op met Mieke van der Ploeg, mobiel 06-50600291 of via email info@uzdd.nl.
“Moeder wil thuis worden opgebaard; kan dat wel?”
Deze hoogbejaarde moeder heeft haar nakomelingen zeer beslist meegedeeld dat ze thuis wil sterven. Daarna wil ze vanuit het huis naar de kerk en naar de begraafplaats gebracht worden.
Haar schoondochter vroeg zich af of dat allemaal wel kán, als het eenmaal zo ver is.
Ik kon haar in alle opzichten geruststellen. Ook als het overlijden in een ziekenhuis plaatsvindt. Dan halen we haar zo snel mogelijk op met een speciale auto, voor verzorging en opbaring in haar eigen huis. Dat kan in haar eigen bed, of op een speciale opbaarplank, of in een kist.
De keus wordt bepaald door wat de nabestaanden het liefst zien. Maar: soms is er te weinig ruimte om een kist vanuit een kamer naar buiten te dragen. Denk maar aan smalle gangen, smalle (binnen)deuren, of een smalle wenteltrap. Geen probleem, we hebben handige en praktische oplossingen om tóch een thuisopbaring mogelijk te maken.
Sommige mensen hebben heel precieze en geheel eigen wensen. Enkele voorbeelden:
Een erudiete dame kreeg de plek pal naast haar geliefde piano met een kamerscherm, zodat bezoekers konden kiezen of ze naar haar wilden gaan kijken.
Een jonge vrouw werd opgebaard op de grote tafel in haar werkkamer, waar ze veel kunstwerken op had gemaakt; haar vriendinnen hebben haar gekleed en opgemaakt als een prachtige prinses.
Een oude vrouw kwam in de woonkamer van haar zoon te staan, tussen de eettafel en zijn bureau. Nee, geen kamerscherm, het was voor hem goed zo. De laatste dag dekte hij haar van kruin tot tenen toe met een kleurige doek omdat “het genoeg geweest was”.
En een goede bekende wilde in zijn hobbygarage staan. Die ruimte werd in de loop van de week steeds kleurrijker door de vele bloemen, maar ook doordat zijn kleinkinderen de kist aan alle kanten beschilderden. Uit een transistorradio op de werkbank klonk zacht klassieke muziek.
Een thuisopbaring kan óók wanneer er verder niemand in het huis woont. Als uitvaartverzorgster ga ik in alle gevallen dagelijks de situatie beoordelen en zo nodig iets aanpassen. Dankzij moderne koelingen en verzorgingstechnieken gaat dat heel goed.
Maar: sommige mensen moeten er niet aan dénken, zo’n overledene in huis. En voor hen zijn er ook ándere mogelijkheden. Daarover vertel ik u graag een volgende keer.
Welke kist kiest u?
Ik werd uitvaartondernemer, omdat ik na wat ervaringen met uitvaartbedrijven voelde: dat moet anders kunnen. Met meer rust, tijd en persoonlijke aandacht voor de nabestaanden. Het allerbelangrijkste in dit vak is zorgen dat de drukke dagen vanaf een overlijden tot na de uitvaart voor de nabestaanden zo goed mogelijk verlopen. Alles doen wat zij nodig hebben. Maar ook alle ruimte bieden voor wat zij zelf kunnen en willen doen, en er de mogelijkheden voor uitleggen. Er zijn als ik nodig ben, maar evengoed aanvoelen wanneer ik beter op de achtergrond kan blijven.
Sinds ik in de wondere wereld van de uitvaartbranche verkeer is er een tweede drijfveer bijgekomen: kostenbeheersing. Niet om mijn eigen inkomsten te verhogen, maar ten bate van de klanten. Daarom heb ik een vast tarief voor mijn inzet, zonder de uren te tellen. Dát is mijn bruto “salaris”. Als kleine zelfstandige zonder personeel hoef ik niemand te verantwoorden hoeveel tijd ik er in stop. En dat voelt goed.
Alle benodigde dingen, zoals een kist, lever ik zonder winstopslag, netto. Dat kan, omdat ik geen personeel heb dat altijd betaald moet worden, ook bij ziekte of verlof of als er weinig werk is. Ik heb geen bedrijfsgebouw waarvan de kosten altijd doorlopen. Het is logisch dat grotere bedrijven wél winst moeten maken op “spullen”, maar ik vind het prettig daar van af te kunnen wijken.
Deze lange inleiding brengt me naar het onderwerp van de titel: welke kist kiest u?
De meest gebruikte kist heeft een vlak deksel. De keus is daarbij: spaanplaat of massief hout. “Massief” klinkt zwaar, maar een echte houten kist weegt soms minder dan één van spaanplaat omdat er lichte houtsoorten bestaan. Eikenhout is zwaar, maar populier, catalpa of naaldhout niet. Een spaanplaatkist wordt gefineerd, naar keus in verschillende houtsoorten. Bijv. eiken, berken, of mahoniekleurig. Mijn prijzen voor spaanplaatkisten variëren van € 270,00 tot € 400,00. Die voor massief houten kisten lopen van € 300,00 (populier) tot € 480,00 (eiken).
Er zijn ook strakke rechthoekige moderne kisten van hout die iets duurder zijn. En kisten van heel andere materialen. Zoals bamboe uit een werkgelegenheidsproject in Bangladesh (€ 420,00), loomweefsel (gevlochten papier, ziet er uit als riet, ca. € 500,00), steigerhout of sloophout (€ 550,00) en zelfs wol (€ 625,00). En nog veel meer!
Graag laat ik u alle mogelijkheden met de prijslijst zien bij u thuis.
De rouwkaart
Rouwkaarten worden steeds persoonlijker.
Een rouwkaart heeft meerdere functies. Allereerst voor informatie: wat is er gebeurd, wie zijn de nabestaanden, wanneer is er een afscheidsbijeenkomst en waar vindt de uitvaart plaats.
Een andere functie wordt steeds belangrijker: door een heel persoonlijke de vormgeving van de kaart geven de nabestaanden een beeld van wie hun dierbare was.
Dankzij moderne technieken kán zo’n kaart ook steeds persoonlijker en unieker zijn. Sinds anderhalf jaar maak ik de kaarten zelf, met een professioneel computerprogramma voor de opmaak, en een professionele printer met een ongelofelijk mooie scherpe afdrukkwaliteit. En ik kan er veel verschillende papiermaten en papiersoorten mee verwerken.
De woordkeus van de nabestaanden drukt natuurlijk al veel persoonlijks uit. Een citaat uit een gedicht of een Bijbeltekst of een eigen hartenkreet versterkt dat, evenals een bepaald lettertype in een bepaalde kleur kan doen. Er zijn veel verschillende zowel klassieke als moderne lettertypes, en vele hónderden kleurnuances mogelijk.
Er bestaan veel rouwkaarten die al een bepaalde uitstraling hebben. Zoals met zonnebloemen, een witte roos of een vlinder, een beukenlaantje in herfsttooi , afdrukken van voetstappen in het zand, een bruggetje over een slootje, en nog veel meer. Soms past zo’n kaart precies bij iemand, en dan vullen we de kaart verder in met wat de familie met woorden nog wil zeggen.
De kaart wordt nóg unieker als we beginnen met een blanco kaart. Soms komt daar een foto van de overledene op, vaak met iets vagere contouren en kleuren dan op het origineel. Of een afbeelding van een betekenisvolle plaats. Zo heb ik foto’s gemaakt en gebruikt van een tuin waar iemand altijd in bezig was. En van de boomkruin waar een langdurig zieke altijd op had uitgekeken. Maar ook van een beeld dat een overledene zelf had gemaakt. Op de computer kan ik de foto zo nodig verder bewerken.
Het meest recente voorbeeld is een kaart met een bepaalde molen waar de overledene erg aan gehecht was geweest, welke geschilderd was door zijn schoonzus. Die fotografeerde ik dus van haar aquarel. En zijn dochter koos het lettertype Comic Sans MS “want dat gebruikte pappa altijd in zijn e-mails”. Het werd een prachtige unieke kaart, die recht deed aan hem en zijn familie.
Mocht u graag zelf voorbeelden willen zien, belt u mij dan gerust voor een afspraak.
