Troost
Bij al het verdriet dat er is bij een overlijden, kan schoonheid een troost zijn, zoals de schoonheid van muziek.
Maar ook de warmte van lieve mensen om je heen.
En troost is heel persoonlijk.
Wat de één als troost ervaart, hoeft de ander niet zoveel te zeggen.
Met al mijn creativiteit en aandacht wil ik samen met u op zoek naar wat voor u troostend kan zijn in deze dagen van verdriet.
Zodat afscheid nemen van een geliefde niet alleen verdrietig is, maar tegelijk troostend kan zijn.
En ook:
Dat in het afscheid nemen het leven van die geliefde persoon niet alleen herdacht, maar ook gevierd kan worden.
In dankbaarheid dat hij of zij er was in ons leven en daarin warmte en vreugde heeft gebracht.
Dat kan heel sober of heel uitgebreid. Heel kleurrijk, of met (voor déze nabestaanden) betekenisvolle ingetogen rituelen.
Wat u wilt.
Maar in alle gevallen met aandacht.
Daarvoor sta ik garant.
Voorbespreking
Soms vinden mensen het prettig van tevoren een gesprek met mij te hebben over hun eigen uitvaart of die van een dierbare.
Soms omdat er iemand ziek is en er vragen zijn over een bepaald onderdeel van de uitvaart.
Maar ook om een idee te krijgen van de te verwachten kosten.
Soms wil iemand "het maar geregeld" hebben, ook als is er geen sprake van ziekte of een vermoedelijk snel levenseinde.
In een mapje kunt u , samen met mij of alleen, uw uitvaartwensen invullen.
Dit mapje bewaart u dan bij uw waardepapieren tot het zover is.
Dat voorkomt verwarring bij uw nabestaanden, ze hebben immers uw eigen leidraad bij de hand.
Maar graag stel ik u ook deze vraag:
"Als uw nabestaanden straks iets ánders nodig hebben om afscheid te nemen van u, mág dat dan?"
Soms beschrijven mensen hun wensen nl. zó gedetailleerd of zó strikt, dat de nabestaanden alleen nog maar uitvoerders kunnen zijn van dat "script".
En soms is het jammer, als er geen ruimte zou zijn voor iets "eigens" van de nabestaanden.
Het komt ook voor dat mensen me bellen omdat ze gewoon bij hun thuis eens kennis met me willen maken. En dat begrijp ik heel goed.
Want na een overlijden moeten zij, of hun nabestaanden, een paar dagen heel intensief met mij optrekken, in een heel belangrijke periode van iemands leven. En dan moet
Nazorg
En dan is alles voorbij.
Het huis is leger en stiller of er moet een huis leeggeruimd worden. En hoewel er de eerste weken misschien elke dag nog post komt, is alles anders.
Mensen zeggen bij het condoleren vak: "Je mag me altijd bellen". Maar iemand in rouw die zich alleen voelt en verlaten, brengt het niet op om anderen te bellen. Die wil zelf gebeld worden, of opgezocht. Door iemand die langskomt, gaat zitten en gewoon alleen maar luistert.
Een week na de uitvaart kom ik langs.
Even horen of alles goed was bij de uitvaart, maar vooral horen hoe het nu is.
Soms betekent dat: opnieuw luisteren naar het hele verhaal.
Of: luisteren naar angsten en/of onzekerheden over de toekomst.
Maar ook: kijken of er een netwerk is voor deze mens. Zijn er mensen in de familie- of vriendenkring die hem/haar nabij zijn? Die bellen een bezoekje brengen, een oogje in het zeil houden, luisteren, troosten? Eén mens die luisteren kan is al genoeg.
En als die er niet is?
Dat blijkt soms voor te komen.
Dan bied ik aan om over een paar weken nog eens te komen. En bij dat volgende bezoek bekijken we samen of er nog een bezoek nodig is.
Gaandeweg bouw ik dit af, maar als het nodig is verwijs ik dan naar maatschappelijk werk voor deelname aan een rouwverwerkingsgroep, of adviseer ik een bepaald boek te lezen.
Een jaar na het overlijden laat ik de nabestaanden door middel van een briefje even weten dat ook ik er nog aan denk en dat ik hen sterkte wens.
